Алматының Наурызбай ауданында сақтардың қорымынан бірегей алтын бұйым табылды. Тонаушылар оны 2300 жыл бұрын ала алмаған. Ал қорғанда бір отбасы – әлі бірге жатыр.
Бұл – Есіктен кейінгі ең үлкен олжа ма?
Биыл мұражайлар бірлестігі сонда сақтардың қорғанын қазды. Топырақтың астынан бірегей алтын бұйым табылды. Қорған – б.з.д. IV-III ғасырларға жатады. Диаметрі – 25-26 метр. Биіктігі – 2,5 метр.Бірақ бұл қорғанның тағдыры оңай болған жоқ. Оны ежелде тонап кеткен. Тонаушылар үш метрлік шұңқыр қазған. Түнде келіп, ата-бабаларымыздың тынышын бұзған. Олар алтын іздеген. Бірақ бәрін алып кете алмаған.
Ал неге ала алмады?
Себебі бұл жерде алтыннан да қымбат нәрсе жатқан еді. Қорғанда төрт ересек адам мен үш бала жатыр. Бұл – жай қабір емес. Бұл – тұтас бір үй. Әкесі, анасы, балалары бірге жерленген. Бір үйді бір қорғанға сыйғызған.Содан бері 2300 жыл өтті. Ал олар – әлі бірге. Топырақ оларды ажырата алмады. Тонаушылар да ажырата алмады. Уақыт оларды бөлудің орнына, жақындастыра түскен сияқты.Осы тұста бір сұрақ туады.
Бұл жер неге бұлай бай?
Себебі бұл – Алтын адамның жері.56 жыл бұрын Алматыдан 50 шақырым жерде, Есікте археолог Кемел Ақышев 17-18 жастағы жас жігітті тапты. Үстінде – 4000 алтын әшекей. Басында – 70 см шошақ бөрік. Ол кезде ол әлемнің символы емес еді. Ол – біреудің баласы еді. Біреудің ұлы, біреудің үміті еді. Ал қазір сол жігіт – тұтас Қазақстанның символы. Алматының төрінде тұр.Ал Есік – жалғыз емес еді. Оның жанында тағы 45 қорған бар.Бесшатыр мен Талғар – сол дәуірдің жалғасы. Сондықтан Қарағайлы – сол дәуірдің ең жаңа жаңғырығы. Бірақ оның айырмашылығы бар. Ол алыста емес. Ол – біздің қаламыздың ішінде. Біз күнде өтіп жүрген жолдың астында жатыр.Енді бәрін біріктіріп қарасақ, бір сұрақ шығады.
Қарағайлы – екінші Алтын адамның басы ма?
Әзірге нақты айтуға ерте. Бірақ белгілері – солай. Қорған – үлкен. Алтын – бар. Отбасы – бірге жатыр. Тонаушылар – бәрін ала алмаған.Алматының астында әлі осындай жылу жатыр. Біз оны әлі толық таба алмадық. Қарағайлы – соның бір дәлелі ғана.Бірақ осы жерде тағы бір үлкен мәселе бар. Бүгінде мұндай мұралар әр жерде шашырап жатыр. Есіктің алтыны бір жерде. Шығыстың алтыны бір жерде. Батыстың алтыны бір жерде. Адам оларды тұтас көре алмайды. Ал біздің тарихымыз – тұтас тарих.Аймақтарда осы бұйымдардың көшірмесін қалдырайық. Ал Алматы мен Астанадан Алтын киімді адамдардан қалған бұйымдардың бірыңғай музейін ашайық. Сонда адам Есікті, Қарағайлыны, Бесшатырды, Шіліктіні, Аралтөбені бір жерден көреді. Бір дәуірді тұтас көреді. Себебі біздің алтынымыз – шашырап жатқан алтын емес. Ол – бір дәуірдің алтыны. Ал бір дәуірдің алтыны – бір жерде тұруы керек.
